Op een mooie najaarsdag ontmoeten we Marie bij haar thuis. Zij vertelt openhartig over haar ervaringen met Icare Thuisbegeleiding. Hoe zij de stap naar begeleiding heeft gezet en wat het haar tot nu toe heeft gebracht. Ook heeft ze advies voor mensen in een vergelijkbare situatie.
Twee jaar geleden kwam Marie in contact met Icare Thuisbegeleiding, na een periode met veel tegenslagen. Marie vertelt: “Ik had gezondheidsproblemen, problemen op het werk, alles kwam tegelijk. Het was één grote berg. Ik dacht bij mijzelf: ik moet hulp vragen, want anders worden dingen erger dan ze al zijn.”
De drempel om hulp te vragen moest Marie echt wel even over. Maar nu is ze blij dat ze die drempel over is gegaan, omdat het haar heeft geholpen alles weer op een rijtje te krijgen. Ze zegt: “Samen met de ambulant begeleider heb ik alles in kaart gebracht. Ik heb er toen ook voor gekozen om mezelf onder bewind te laten plaatsen omdat ik stress kreeg van alle rekeningen en het papierwerk.”
"Eerlijk zijn zonder boos te worden is belangrijk"
Marie vertelt hoe haar leven steeds meer op de rails komt: “Het voelt bevrijdend, het geeft mij minder stress en meer rust. Ik heb nu nog wel ondersteuning en ik doe dingen niet altijd zonder mijn begeleider. Soms openen we bijvoorbeeld samen de post. Het is fijn om dingen niet altijd alleen te hoeven doen.”
Als ik naar haar toekomst vraag, vertelt Marie dat zij met de dag leeft. “Je weet nooit wat er morgen gebeurt. Het is wel fijn om iemand te hebben bij wie je stoom kunt afblazen en die je kan helpen als je het zelf even niet weet.”
“Twijfel je nog om hulp te vragen? Ga de drempel over. Stel jezelf de vraag of je hulp wilt of dat je wilt verzuipen. Dan is die keuze om hulp te vragen toch makkelijker. En wees ook eerlijk tegen jezelf wanneer sommige dingen even niet alleen lukken. Hulp vragen is juist sterk.”
